foto1
foto1
foto1
foto1
foto1


Syn Antoniego i Weroniki z domu Piątkiewicz, brat Edmunda, po zdaniu egzaminu dojrzałości w Gimnazjum im. R. Traugutta w 1928 roku podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim, które ukończył w 1933 roku. Następnie rozpoczął aplikacją adwokacką u adwokata Stanisława Gawrońskiego w Częstochowie (rozstrzelanego później w ramach akcji AB).

            Marian Stanisław Gliński był przedwojennym działaczem Stronnictwa Narodowego, początkowo w rodzinnej Częstochowie, a następnie w Warszawie.

 

              We wrześniu 1939 r. został zmobilizowany do 25 pułku piechoty w Piotrkowie Trybunalskim. Należał do tej grupy oficerów Wojska Polskiego, którym w 1939 r. udało się uniknąć niewoli i drogą okrężną przez Lwów wrócić w listopadzie do Częstochowy, gdzie wraz ze swoim bratem Edmundem rozwinął działalność konspiracyjną na wielką skalę. Bracia Glińscy - Marian i Edmund - byli poszukiwani przez Gestapo. W czerwcu 1940 roku zostały w Częstochowie aresztowane trzy siostry Mariana Glińskiego: Irena, Janina i Serafina w ramach tzw. Akcji AB (jako zakładniczki). Poddane ciężkim torturom w śledztwie zachowały się bohatersko nie wydając braci ani nikogo z konspiracji (zachowała się pełna dokumentacja częstochowskiego Gestapo). W lipcu 1940 r. zostały rozstrzelane we wsi Apolonka w pobliżu Częstochowy. (Porównaj publikacje historyczne Jana Pietrzykowskiego, również absolwenta Gimnazjum im. Traugutta w Częstochowie: Akcja AB w Częstochowie (1971), Hitlerowcy w Częstochowie w latach 1939–1945 (1959), Cień swastyki nad Jasną Górą. Częstochowa w okresie hitlerowskiej okupacji 1939–1945 (1985).

 

W Warszawie Marian Gliński przeszedł do pracy w centralnych władzach Stronnictwa Narodowego. W połowie 1941 roku pułkownik Józef Rokicki (Komendant NOW) powołał Mariana Glińskiego do kierowania Biurem Legalizacji w ramach Oddziału I organizacyjnego KG NOW. Dokumenty wystawiane przez komórkę legalizacyjną uratowały życie wielu Polakom, a zwłaszcza osobom pochodzenia żydowskiego. Marian Gliński odznaczył się wielką odwagą i zaangażowaniem w pracę konspiracyjną. Nie miał stałego miejsca zamieszkania, był stale poszukiwany, zmieniał nazwiska (Górniak, Kluźniak, Kowalik, Górawski). Komórka legalizacyjna obejmowała swym zasięgiem całą Generalną Gubernię i istniała aż do Powstania Warszawskiego. Marian Gliński brał udział w Powstaniu Warszawskim w zgrupowaniu Gustaw–Harnaś, publikował też pełne zaangażowania artykuły w prasie powstańczej (w piśmie podziemnym „Walka“ i „Walka Śródmieście“). W Powstaniu Warszawskim brał też udział w organizowaniu i pracach Sądownictwa Specjalnego w Śródmieściu.

 

Od stycznia 1945 r. Marian Gliński był poszukiwany tym razem jednak przez Urząd Bezpieczeństwa. Cudem udało mu się uniknąć aresztowania w tymże styczniu 1945 roku, kiedy UB wtargnęło do rodzinnego domu Glińskich w Częstochowie. Lata następne to rozłąka z rodziną, tułaczka (m.in. Jadów, Słubice, Łubianka), bezdomność i powrót do obcych nazwisk. W 1950 roku powrócił do Warszawy, do swojego nazwiska i do pracy w adwokaturze, ufając, że będzie mógł żyć normalnie. Niestety w dniu 1 grudnia 1951 roku, w nocy został aresztowany i wywieziony - jak się potem okazało - do więzienia na Rakowieckiej. Marian Gliński poznał reżim stalinowski polskich więzień w Warszawie, Rawiczu, Wronkach i Inowrocławiu. Zwolniono Go dopiero warunkowo 11 sierpnia 1956 roku.

 

Za udział w wojnie 1939–1945 i w Powstaniu Warszawskim, a także z tytułu wieloletniego zaangażowania w prace społeczną (PKPS) Marian Gliński został odznaczony Krzyżem Walecznych, Krzyżem Armii Krajowej, Medalem Wojska (czterokrotnym), Krzyżem Partyzanckim, Odznaką Weterana Walk o Niepodległość, Odznaką Akcji Burza, Warszawskim Krzyżem Powstańczym, Srebrną Odznaką Honorową Naczelnej Rady Adwokackiej, by wymienić te najbardziej znaczące odznaczenia.

 

Marian Gliński był bardzo wszechstronnym i cenionym adwokatem, jego życie to pasmo działalności dla Kraju, nie tylko w todze adwokackiej. Służył Polsce i jej obywatelom nie tylko wybitnym umysłem prawniczym, ale również – w godzinie największego zagrożenia - z karabinem w ręku

 

Marian Gliński zmarł 28 września 1996 roku w Warszawie. Pochowany został w grobie rodzinnym na cmentarzu w Warszawie (Cmentarz pw. św.Zofii Barat przy ulicy Tanecznej).

Żydzi są bardzo samolubni. Nie obchodzi ich ilu Estończyków, Łotyszy, Polaków, Jugosłowian czy Greków zostało zamordowanych lub wysiedlonych, liczą się tylko Żydzi których należy szczególnie traktować. Dajcie im fizyczną, finansową lub polityczną siłę a natychmiast zapominają jak ich traktowano i postępują w podobny sposób wobec innych.
Harry Truman prezydent USA